Po deszczu

Telewizyjna inscenizacja powstałej w 1993 roku sztuki, jednej z najpopularniejszych w dorobku urodzonego w 1963 roku Katalończyka, znanego reżysera, dramatopisarza, tłumacza i wykładowcy literatury dramatycznej w Instytucie Teatralnym w Barcelonie. Przesycona atmosferą tajemniczości i zmysłowości, przykuwa uwagę narastającym napięciem i niejasną sugestią nieuchronnej tragedii.
W wieżowcu wzniesionym w centrum miasta obowiązuje bezwzględny zakaz palenia papierosów. Nie chcąc i nie mogąc go łamać, nałogowcy z pewnej firmy wdrapują się na dach budynku, by tam w ukryciu oddawać się paleniu. Jest wśród nich kierownik i informatyk, grupa sekretarek, dyrektorka, goniec. Plotkują, rozmawiają o stosunkach w pracy, problemach zawodowych i zawodowych, z którymi nie potrafią sobie poradzić, potrzebie seksu, marzeniach o wielkiej miłości. Aż do zawrotu głowy balansują na krawędzi dachu, spoglądają w kilkudziesięciopiętrową przepaść i zastanawiają się, jak długo spadałoby ciało z tej wysokości. Niektórym taki upadek majaczy się w snach. Chwile pod chmurzącym się niebem, z zakazanym papierosem łapczywie wsuwanym do ust, są dla tych ludzi momentami zbliżenia, wyrwania się z monotonii pracy i architektury, nagłego dostrzeżenia piękna, odczucia wolności. Stopniowo ujawniają się relacje i zależności między pracownikami, dochodzą do głosu emocje, niechęci i nienawiść, co być może wynika z duchoty spowodowanej brakiem deszczu, który nie padał od dwóch lat. W końcu deszcz nadchodzi...



Galeria:

zdjęcie ze spektaklu Po deszczu
zdjęcie ze spektaklu Po deszczu
zdjęcie ze spektaklu Po deszczu
zdjęcie ze spektaklu Po deszczu
zdjęcie ze spektaklu Po deszczu

Fragmenty spektaklu: